سعيد نقل مىكند كه ابوسعيد خُدرى رضى اللَّه عنه مىگويد : روزى رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله سخنانى را ايراد كرد و فرمود : همانا خداوند به بنده‌اى بين دنيا و آن چه نزد اوست اختيار داد . بنده ، آن چه را كه در پيشگاه خداست برگزيد . راوى مىگويد : در اين هنگام ابوبكر گريست . ما از گريه او در شگفت شديم كه رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله از بنده‌اى كه مخيّر شده خبر مىدهد و ابوبكر بر اين امر مىگريد . راوى مىافزايد : در واقع رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله همان بنده مخيّر شده بود و ابوبكر نيز از همه ما به اين مسئله آگاه‌تر بود [ ! ] آن گاه رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله فرمود : به راستى بخشنده‌ترين مردم براى من در مصاحبت و اموالش ابوبكر است . اگر مىخواستم دوستى غير از پروردگارم برگزينم ، البتّه ابوبكر را به عنوان دوست برمىگزيدم ؛ ولى برادرى اسلامى و مودّت او سزاوارتر است ، هيچ درى را كه به مسجد باز مىشود باقى نخواهم گذاشت و خواهم بست جز در خانه ابوبكر . در اين مورد نيز شارحان ، در توجيه اين روايت سر در گم شده‌اند . براى آگاهى بيشتر مىتوانيد به سخنان آن‌ها مراجعه كنيد .